Pierwszą posadę otrzymał jako kierownik chóru i organista w Strumiankach na Dolnym Śląsku. W roku 1914 ubiegał się z powodzeniem o stanowisko organisty katedralnego w Salzburgu. Jeszcze w trakcie rocznego okresu próbnego rozpoczął w 1915 wykładać w Mozarteum. Z dniem 1 stycznia 1916 został oficjalnie mianowany organistą katedry św. Ruperta (od roku 1922 po przyjęciu Josepha Messnera – pierwszym organistą). Pełnił tę funkcję przez niemal 46 lat aż do swojej śmierci w roku 1962. W roku 1923 wydał publikację Handbuch der Orgelliteratur: ein Wegweiser für Organisten (Podręcznik literatury organowej: wskazówki dla organistów).
W 1925 został mianowany profesorem zwyczajnym Mozarteum, gdzie wykładał przedmioty organy, teoria (harmonia) oraz śpiew chórowy. Do jego uczniów należeli Herbert von Karajan, Leopold Kantner czy Konstantin Mach. 13 marca 1938, po anschlussie Austrii, zastąpił jako członek NSDAP odsuniętego Bernharda Paumgartnera na stanowisku dyrektora Mozarteum. Pełnił tę funkcję do 13 czerwca 1939. Jednocześnie był w tym czasie kierownikiem salzburskiego oddziału Reichsmusikkammer, nazistowskiej instytucji odpowiedzialnej za nadzór na twórczością muzyczną.