Jan Paweł Nassalski (ur. 10 stycznia 1944 w Żabieńcu, zm. 5 sierpnia 2009 w Połądze) – polski fizyk teoretyk, profesor doktor habilitowany nauk fizycznych, specjalista w zakresie fizyki wysokich energii oraz teorii łamania symetrii ładunkowo-przestrzennej w rozpadach mezonów K.
Edukacja i działalność naukowa 1961 – Liceum im. Andrzeja Frycza-Modrzewskiego, WarszawaLiceum im. Andrzeja Frycza-Modrzewskiego, Warszawa. 1966 – magister, Wydział Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. 1973 – doktor, Instytut Badań Jądrowych, Warszawa. 1986 – doktor habilitowany, Instytut Problemów Jądrowych im. Andrzeja Sołtana, Warszawa. 1992 – profesor, tamże.
Zatrudnienie 1966–1967 – stypendium Pełnomocnika Rządu ds. Pokojowego Wykorzystania Energii Atomowej. 1967–1971 – w Katedrze "Fizyki B" (prof. Szczepana Sczeniowskiego) Politechniki Warszawskiej; asystent, starszy asystent (1970). od 1971 – Zakład Fizyki Wysokich Energii (HEPD) w Instytucie Badań Jądrowych oraz w Instytucie Problemów Jądrowych im.