Każdego dnia była świadkiem morderstw, tortur i gwałtów na muzułmańskich Bośniakach i Chorwatach przez serbskich milicjantów, organizacje paramilitarne, armię bośniackich Serbów oraz armię Jugosławii. Morderstwa mężczyzn, kobiet i dzieci były na porządku dziennym. Sivac została zwolniona z pozycji sędziego ze względu na swoją bośniackie pochodzenie. W maju 1992 w Prijedorze powstały trzy obozy koncentracyjne: Omarska, Keraterm oraz Trnoplje.
9 czerwca 1992 r. Sivac została wezwana na komisariat policji w sprawie przesłuchania. Jednak, gdy stawiła się w wybranym miejscu została zabrana do obozu Omarska wraz z 25 innymi kobietami. W obozie było przetrzymywanych 36 kobiet oraz około 3500 mężczyzn. Czasem zatrzymywano całe rodziny. Dla niej dzień roboczy polegał na liczeniu zmarłych „Widzieliśmy ich na trawie przed białym domem gdzie popełniano najgorsze tortury. Zabitych ludzi umieszczano w ciężarówkach i zabierano ich gdzieś. W Omarskiej ludzie umierali głównie podczas tortur”. Najgorsze dla kobiet były noce. Strażnicy zabierali je wtedy gdzieś do obozu i gwałcili. Warunki sanitarne były bardzo złe. Kobiety spały w pomieszczeniu służącym do przesłuchiwań. Gdy wieczorem wracały do spania, musiały najpierw wyczyścić pomieszczenie ponieważ wszędzie była krew.