Więźniowie spożywali tylko jeden posiłek w ciągu dnia na zjedzenie którego mieli od 2 do 3 minut. Zwykle był kawałek chleba, trochę fasoli i dwa liście kapusty. Gdy nie udało się im spożyć posiłku w danym czasie byli bici, czasem do śmierci.

W Sserpniu została zwolniona z obozu. Stało się to podczas wizyty Czerwonego Krzyża i brytyjskich dziennikarzy, którzy zamknęli obóz. Po uwolnieniu przeszła boso prawie 20 km z powrotem do Prijedoru. Następnie przeniosła się do Zagrzebia.

Działalność społeczna mały|Nusreta Sivac podczas obchodów uczenia pamięci obozu Omarskiej w 2006 r.|alt=Tlum ludzi, za którym stoi Nusreta Sivac. W tle ludzie trzymają 3 zdjęcia: po lewej stronie zdjęcie rozkopanej mogiły zbiorowej, w środku zdjęcie pomieszczenia w którym znajduje się kilkadziesiąt ludzkich ciał, na zdjęciu po prawej stoi dziewczynka na tle nagrobków. W Zagrzebiu została działaczką w Stowarzyszeniu Kobiet Bośni i Hercegowiny. Organizacja ta współpracuje z uchodźcami z Bośni i Hercegowiny. Wraz z innymi aktywistkami sprzeciwia się wojnom, obozom koncentracyjnym i kontynuacji czystek etnicznych w Bośni i Hercegowinie. Wraz z Jadranką Cigelj, która również była więziona w obozie zaczęła zbierać zeznania setek zgwałconych kobiet. Przekonywanie ofiar do przerwania milczenia zajmowało lata.