mały Nikołaj Grigorjewicz Krapiwianski (ukr. Mykoła Hryhorowycz Kropywjanski; ur. 16/28 grudnia 1889 r. w Wołod'kowej Diewicy, zm. 21 października 1948 w Niżynie) – rosyjski i radziecki wojskowy, uczestnik I wojny światowej oraz wojny domowej w Rosji po stronie czerwonych.
Życiorys Pochodził z zamożnej rodziny chłopskiej. W 1913 r. ukończył Czugujewską Szkołę Wojskową. Podczas I wojny światowej walczył w armii rosyjskiej w stopniu podpułkownika i został odznaczony Orderem Św. Jerzego i Bronią Złotą. W lutym 1917 r. wstąpił do partii bolszewickiej. Prowadził agitację polityczną wśród żołnierzy Frontu Południowo-Zachodniego. W grudniu 1917 r. został demokratycznie wybrany dowódcą 12 Korpusu Armijnego.
W marcu 1918 r. objął stanowisko szefa sztabu 2 Armii rewolucyjnej, która toczyła na Ukrainie walki przeciwko Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej i przeciwko wkraczającym na Ukrainę wojskom niemieckim i austro-węgierskim. Latem 1918 r. 2 Armia wycofała się za granicę ukraińsko-rosyjską, jednak Krapiwianski wrócił na ziemię czernihowską i połtawską, by działać w bolszewickim podziemiu i organizować oddziały czerwonej partyzantki. We wrześniu 1918 r.