został dowódcą 1 Ukraińskiej Dywizji Powstańczej, tworzonej, począwszy od tego miesiąca, w strefie neutralnej między Ukrainą a Rosją Radziecką, z bolszewickich oddziałów partyzanckich Ukrainy, uzupełnionych o kawalerię Czerwonych Kozaków pod dowództwem Witalija Primakowa. Krapiwianski pozostał dowódcą 1 Ukraińskiej Dywizji Powstańczej do listopada 1918 r., następnie powierzono mu dowodzenie grupą wojsk kierunku kurskiego Ukraińskiej Armii Radzieckiej. Od lutego do maja 1919 r. był komendantem i równocześnie komisarzem wojskowym zajętego w pierwszej fazie interwencji radzieckiej na Ukrainie Niżyna.
We wrześniu 1919 r. został dowódcą 60 Dywizji Strzelców i na jej czele walczył z Siłami Zbrojnymi Południa Rosji gen. Antona Denikina. Został odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru. W lutym 1920 r. został dowódcą oddziałów tyłowych 12 Armii, dowodząc równocześnie między kwietniem a majem tego samego roku 47 Dywizją Strzelców walczącą w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 r. mianowano go dowódcą wojsk CzK Ukrainy i Krymu, z pełnomocnictwa Rady Komisarzy Ludowych Ukraińskiej SRR zajmował się "walką z bandytyzmem". W latach 1923–1924 pracował w sztabie Armii Czerwonej, następnie w organach GPU i NKWD.