Shooting brake – typ nadwozia samochodu osobowego, którego nazwa wywodzi się od XIX-wiecznej odmiany powozów konnych wykorzystanych do przewozu grup łowieckich wraz z ekwipunkiem i upolowaną zwierzyną.
Początkowo samochody typu shooting brake stanowiły połączenie dwudrzwiowego nadwozia sportowych lub luksusowych coupe z wysoko poprowadzoną linią dachu w stylu kombi. Z czasem, terminem shooting brake zaczęto na masową skalę nazywać także sportowo stylizowane, zwykłe 5-drzwiowe kombi z nisko poprowadzoną linią dachu, klapą bagażnika położoną pod dużym kątem i szeroko zarysowanymi nadkolami, poza cechami coupe noszącymi cechy także elementy specyficzne dla hatchbacków.
Historia W pierwszej połowie XX wieku nadwozie shooting brake stosowane było głównie przez wąskie grono brytyjskich producentów samochodów luksusowych jak Rolls-Royce czy Bentley, z czego szczególnie dużą sławę zyskały takie pojazdy jak Rolls-Royce Phantom II Shooting Brake z 1930 roku czy 1947 Bentley Mk VI Countryman z 1947 roku.
Druga połowa XX wieku przyniosła większą popularność nadwozi shooting brake. Do produkcji wdrożyły je także takie przedsiębiorstwa jak Aston Martin, Reliant czy Volvo.