Natalia Nekraszowa z Majewskich (ur. 23 lutego 1898 w Dębku na Wołyniu, zm. 16 czerwca 1979) – polska harcmistrzyni, nauczycielka, komendantka Wołyńskiej (1925–1929) i Warszawskiej (1938–1939) Chorągwi Harcerek. Żona Władysława Nekrasza (ślub w 1922 w Warszawie).
Działalność zawodowa Po uzyskaniu matury w Kolegium Polskim w Kijowie studiowała na wydziale matematyczno-fizycznym uniwersytetu w Moskwie. W 1924 ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim i wychowanie fizyczne w Państwowym Instytucie Wychowania Fizycznego. W latach 1924–1929 pracowała w Gimnazjum Państwowym im. Juliusza Słowackiego w Kowlu, w latach 1930–1935 – w Gimnazjum Państwowym im. Tadeusza Kościuszki w Łucku. Od 1929 do 1930 przebywała na stypendium w Instytucie Rousseau w Genewie. Od 1935 kontynuowała pracę nauczycielki języka polskiego w szkołach na warszawskiej Pradze: żeńskim Gimnazjum i Liceum im. Marii Skłodowskiej-Curie oraz w męskim Gimnazjum i Liceum im. Władysława IV (także w tajnym nauczaniu). W latach 1942–1945 prowadziła tajne nauczanie na poziomie licealnym w Milejowie. W tym czasie oficjalnie pracowała w szkole rolniczej w Jaszczowie pod nazwiskiem Stanisława Nowacka oraz była (wraz z drugą córką Krystyną) sanitariuszką AK i łączniczką komendanta Rejonu II AK w Lublinie Wacława Kowalczyka.