Po II wojnie światowej zorganizowała w Milejowie Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące. W 1950 została służbowo przeniesiona do Męskiej Szkoły Ogólnokształcącej im. Czarnieckiego w Chełmie. Po roku przeniosła się do Warszawy, gdzie krótko pracowała w szkołach ogólnokształcących przy Otwockiej i Drewnianej, po czym od 1952 do emerytury pracowała w XXI LO w Warszawie (1957-1971).
Działalność w harcerstwie i konspiracji W 1915 została komendantką hufca harcerek w Kijowie. Od 1917 dowodziła w tym mieście żeńskim wywiadem harcerskim. W tym czasie należała też do Ligi Wojennej Walki Czynnej i Polskiej Organizacji Wojskowej). W 1921 była pierwszą drużynową 14 Warszawskiej Żeńskiej Drużyny Harcerskiej założonej na terenie Gimnazjum Żeńskiego im. Królowej Jadwigi. W latach 1925–1929 pełniła funkcję komendantki Wołyńskiej Chorągwi Harcerek (w tym okresie publikowała w piśmie Harcerz Wołyński), zaś 1938–1939 – Warszawskiej Chorągwi Harcerek. We wrześniu 1939 dowodziła Wojennym Pogotowiem Harcerek w Warszawie. Zorganizowała m.in. szpital polowy przy ulicy Kopernika. W 1941 została komendantką tajnego Hufca Praskiego. W okresie okupacji hitlerowskiej w jej mieszkaniu przy ulicy Słupeckiej odbywały się spotkanie redakcji pisma harcerskiego Młodzież i składanie Biuletynu Informacyjnego.