Zgromadzone tam doświadczenia doprowadziły do tego, że zdystansował się od rewolucyjnej retoryki, którą wówczas wyrażali niektórzy lewicowi intelektualiści francuscy.
Doktoryzował się z socjologii w 1962 w Strasburgu pod kierunkiem Henri Lefebvre’a (tytuł pracy: Wielki przełom medycyny liberalnej). W 1966 został mianowany asystentem profesora socjologii na Uniwersytecie w Nancy. Przez pewien czas (do 1968) uczestniczył w działalności Institut du Travail de Nancy, na czele którego stał Georges Friedel.
W 1969 stworzył, a w 1971 opublikował swoją nowatorską tezę, że powstanie ubezpieczenia społecznego wynikało w znacznie mniejszym stopniu z walk klasy robotniczej niż z akcji prowadzonej od końca XIX wieku przez republikanów postępu, których pierwowzorem był Léon Bourgeois (książka Historia systemu zabezpieczenia społecznego we Francji (1850–1940), fr. Du paupérisme à la Sécurité sociale 1850–1940Aleksandra Zubrzycka-Czarnecka, Historia systemu zabezpieczenia społecznego we Francji (1850–1940), Instytut Polityki Społecznej, Uniwersytet Warszawski). Za twórców podwalin zabezpieczenia społecznego uważał więc republikanów, a nie robotników. Zdefiniował ubezpieczenie społeczne jako przejście od zabezpieczenia mienia do bezpieczeństwa prawa, do bezpieczeństwa statusu.