Sprzeciwił się jednak pojęciu państwa opiekuńczego, ponieważ uważał, że państwo nie chce i nie może zrobić wszystkiego. Pomimo swojego nowatorskiego charakteru jego książka przez długi czas była traktowana z obojętnością, a popularność zdobyła dopiero wiele lat później (drugie wydanie w 1989, a trzecie w 2004). Obecnie pozycja ta jest jedną z podstawowych w zakresie historii systemu zabezpieczenia społecznego we Francji.
W latach 1973 – 1997 był członkiem Komisji Historycznej Ubezpieczeń Społecznych oraz Stowarzyszenia Badań nad Historią Zabezpieczenia Społecznego. Zajmował się również historią regionalną i był jednym z założycieli Regionalnego Stowarzyszenia Badań Historii Zabezpieczeń Społecznych w Nancy, pierwszego regionalnego Komitetu Historii Zabezpieczeń Społecznych. Stowarzyszenie to zorganizowało w 1978 w Nancy pierwsze kolokwium z historii zabezpieczenia społecznego. Interesowały go też ruchy społeczne i stosunki społeczne we Francji, Maroku i Hiszpanii, czemu poświęcał liczne publikacje. W 1989 przeszedł na emeryturę i został emerytowanym profesorem zabezpieczeń socjalnych i socjologii religii na Uniwersytecie Nancy II.