Czyn Dordzika odbił się szerokim echem w mieście i szybko zawiązał się komitetPamięci ś. p. Mieczysława Dordzika, „Słowo” 1931, nr 120, s. 3., który postanowił uczcić jego czyn stosownym pomnikiem. Wcześniej, w czerwcu 1931 roku, Dordzik został pośmiertnie odznaczony przez ministra spraw wewnętrznych, Felicjana Sławoja Składkowskiego, Medalem za Ratowanie GinącychLista osób nagrodzonych za ratowanie ginących, „Słowo” 1931, nr 138, s. 3.. Ze względu na sytuację gospodarczą i dodatkowe obciążenia mieszkańców Wilna spowodowane skutkami powodzi, dopiero w 1934 roku udało się zrealizować pomysł budowy pomnika. Na autora skromnego monumentu wybrano wileńskiego rzeźbiarza, profesora Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, Bolesława Bałzukiewicza. Autor nadał pomnikowi kształt czarnego kamiennego obelisku, umieszczonego w ramie z jasnego granitu. W górnej części czarnej płyty umieszczono wizerunek Matki Boskiej Ostrobramskiej, a poniżej dwa napisy:
„Tu obok w Wilence dn. 23 kwietnia 1931 roku zginął śmiercią bohatera Mieczysław Dordzik ucz. Szkoły Rzemieślniczej ratując z fal pamiętnej powodzi małego Chackiela Charmaca. Ów czyn dziecka Wilna z chrześcijańskiej miłości bliźniego zrodzony, uczciła tym pomnikiem ludność wileńska”.
A poniżej, słowa z 1 listu św. Pawła do Koryntian: