Kino autorskie oparte na rodzimej tradycji kulturowej rozwijali również Reis i Cordeiro (Ana, 1981), Rocha (Góry księżycowe, 1987) oraz João Mário Grilo (Proces króla, 1989).
Współczesne tendencje mały|Pedro Costa W latach 90. XX wieku reżyserzy portugalscy podejmowali na ogół trzy tematy. Pierwszy z nich obracał się wokół tematyki kolonialnej i postkolonialnej bądź poszukiwania korzeni. Ten temat reprezentowały między innymi Raj utracony (1992) Alberta Seixasa Santosa, Na południe (1993) João Botelho, Koniec świata (1993) Grilo oraz Anioł stróż (1998) Margaridy Gil. Drugi – wokół traumy dzieciństwa i rozpadu rodziny, który to temat pojawiał się na przykład w filmach W dniu moich urodzin (1992) Botelho, Żegnaj, tato (1996) Luisa Felipe Rochy, Comédia infantil (1997) Solveig Nordlund i Glória (1999) Manueli Viegas. Trzeci zaś – wokół egzystencji środowisk przestępczych oraz życia w biednych dzielnicach Lizbony, na przykład w filmach Chmura (1991) Any Luisy Guimarães, Bezbrzeżny smutek (1994) Teresy Villaverde, Kości (1997) Pedra Costy i Zona J (1999) Leonela Vieiry. W owym czasie wyróżniły się przede wszystkim osobowości autorskie pokroju Costy (np. Dom z lawy, 1994) oraz Villaverde (Mutanci, 1999).