W czasie II wojny światowej ukrywał na plebanii księży przybyłych z innych parafii, żołnierzy, którzy próbowali przejść przez granicę, partyzantów oraz osoby zagrożone aresztowaniem. Wydawał fałszywe metryki wskazujące na zatrudnienie młodych osób, które miały być wywiezione na roboty do III Rzeszy. 26 września 1939 został umieszczony na liście zakładników, których Niemcy zagrozili rozstrzelać w przypadku jakichkolwiek zamieszek w mieście. Od jesieni 1939 należał do organizatorów tajnego nauczania w Nowym Targu, w ramach których nauczał języka polskiego i łacińskiego. Należał również do organizatorów struktur Związku Walki Zbrojnej w Nowym Targu. Działał jako prezes Rady Głównej Opiekuńczej, wspomagał najbiedniejszych mieszkańców miasta. Został aresztowany i uwięziony za ukrywanie partyzantów i wysiedleńców. Wbrew decyzji Komitetu Kościelnego nie oddał władzom niemieckim nowotarskich dzwonów. Po zajęciu miasta przez żołnierzy radzieckich od stycznia do kwietnia 1945 r. pełnił funkcję Przewodniczącego Rady Miasta Nowego Targu. Zmarł 4 kwietnia 1945 na zawał serca. Pochowany został na nowotarskim cmentarzu (kwatera 35, grób 237). Po śmierci nazwany został „Ojcem ubogich w mieście Nowy Targ”.