działał w Arcybractwie Miłosierdzia, Komitecie Opieki Nad Ubogą Ludnością i Konferencji św. Wincentego a Paulo.
W 1924 przybył do Nowego Targu, gdzie pracował jako profesor gimnazjalny i prefekt bursy gimnazjalnej. Chętnie współpracował z młodzieżą i prowadził kółko teatralne, gdzie był reżyserem. 30 stycznia 1926, po śmierci Ks. Michała Wawrzynowskiego (ur. 1892, zm. 29 listopada 1925), został proboszczem parafii św. Katarzyny w Nowym Targu. Jako proboszcz aktywnie zaangażował się w reorganizację Bractwa Św. Anny i renowację zabytkowego kościoła Św. Anny. W 1930 poświęcił plac pod budowę planowanego od 1920 nowego kościoła parafialnego w Nowym Targu. 3 sierpnia 1930 poświęcił nowotarskie lotnisko, które było pierwszym turystycznym lotniskiem w Polsce. W 1931 roku rozpoczął budowę kamienicy przy ulicy św. Katarzyny 3, którą przeznaczył dla katechetów, wikariuszy, pracowników kościelnych i miejsce spotkań duszpasterskich. Był kapelanem Ochotniczej Straży Pożarnej w Nowym Targu oraz od 1934 wiceprezesem Zarządu Powiatowego Stronnictwa Narodowego. Kilkukrotnie wybierany do Rady Miasta.