Aniela Wolnik (ur. 15 stycznia 1900 w Rybniku, zm. 22 lipca 1957) – polska działaczka okresu powstań śląskich i plebiscytu na Górnym Śląsku, sanitariuszka, harcerka i nauczycielka.
Życiorys Urodziła się w Paruszowcu (dzielnicy Rybnika), w rodzinie polskiego listonosza. Pochodziła z patriotycznej rodziny, której dom był miejscem spotkań Polskiej Organizacji Wojskowej. Ojciec i bracia organizowali broń dla polskich oddziałów, z kolei Aniela z siostrą Heleną (1899–1999) utworzyła polską szkołę dla dzieci. Aniela angażowała się w I powstanie śląskie, za co w sierpniu 1919 roku została aresztowana. Podczas zajścia miała klęknąć i powiedzieć matce: „Pobłogosław mię, Matko, na śmierć za Polskę”, co przyniosło jej później przydomek „śląska Inka”. Uniknęła rozstrzelania dzięki wprowadzeniu stanu oblężenia, przez co Niemcy nie mogli działać bez wyroku. Wolnik została przeniesiona do więzienia w Raciborzu, gdzie spędziła sześć miesięcy. Była jedyną kobietą oskarżoną o zdradę stanu. Dzięki wstawiennictwu polskich adwokatów odzyskała wolność w lutym 1920 roku.