Po dojściu do zdrowia Wolnik odbyła kurs sanitarny zorganizowany przez Polski Czerwony Krzyż. Założyła pierwszą żeńską drużynę harcerską ziemi rybnickiej (1920), zajęła się organizacją Towarzystw Polek i dyrygowała chórem o nazwie „Seraf” lub „Serafin”. W okresie plebiscytu na Górnym Śląsku angażowała się w działalność komitetu plebiscytowego w Rybniku, agitując przede wszystkim wśród kobiet, a także pracowała dla PCK. Podczas II powstania śląskiego przeżyła masakrę w Rybniku.

Podczas III powstania śląskiego pełniła funkcję sanitariuszki. Założyła drużynę sanitariuszek i działała u boku 5 Rybnickiego Pułku Piechoty na szlaku bojowym Ruda – Sławięcice – Koźle – Pogorzelec – Kłodnica – Góra Świętej Anny. Opiekowała się rannymi, których zabierała z pola walki, w szpitalu w Kłodnicy. Choć powszechnie powtarzana jest informacja, że za bohaterstwo w trakcie powstań otrzymała Order Virtuti Militari, dr Małgorzata Tkacz-Janik nie znalazła potwierdzenia tej informacji w archiwach. W 1932 roku Wolnik została wybrana na członka zarządu Związku Byłych Politycznych Więźniów Narodowych na województwo śląskie.

We wrześniu 1939 roku aresztowano ją i wywieziono do obozu KL Ravensbrück. Została uwolniona w 1945 roku podczas wyzwolenia obozu. Po wojnie uczyła muzyki w Zakładzie Sióstr Urszulanek w Rybniku, udzielała się także w harcerstwie.