Na dachu nadbudówki znajdował się pojedynczy maszt słupowy, a dalej w kierunku rufy był pojedynczy komin, za którym tylko w projekcie 89.2 były dwa stanowiska działek przeciwlotniczych rozsunięte na burty. Pokład rufowy zajęty był przez wyposażenie trałowe (osłonięte nadburciem).
Od 1977 roku okręty zaczęły otrzymywać w toku modernizacji nowsze wyposażenie, przy czym projekt oznaczono wówczas jako 89.2UR. Przenosiły odtąd trały kontaktowe MSG-1S lub MSG-2S, elektromagnetyczne HFG-13 lub HFG-24S oraz akustyczne FRG-1E (FRG-1S) lub FRG-2S lub radziecki AT-2M. Wyporność normalna wzrosła po modernizacji do 480,84 t, a pełna do 506,52 t. Zwiększono również liczbę możliwych do zabrania bomb głębinowych B-1 do 34, natomiast zmniejszono liczbę min do 5 KB, 4 KMD-2-1000, 6 KMD-2-500 lub 24 JaM. Liczebność załogi wzrosła o jedną osobę, do 30. Później okręty otrzymały jeszcze nowsze wzory trałów: mechaniczne MSG-3S lub MSG-4S, elektromagnetyczny HFG-13/24M ze wzbudnikiem akustycznym AT-2M lub AT-6 oraz elektromagnetyczny FRG-1SS/E lub FRG-2MA z takim samym wzbudnikiem akustycznym.