Od lipca 1985 roku montowano na okrętach projektów 89.1 i 89.2 prostą czteroprowadnicową wyrzutnię dla samonaprowadzających się pocisków przeciwlotniczych bardzo bliskiego zasięgu Strzała-2M – stosowano radziecką wyrzutnię Fasta-4M, a następnie własnej konstrukcji FAM-4. Po tych modernizacjach projekt oznaczono jako 89.2UR2.

Okręty pochodne Poławiacze torped projektu 129 (65.1) Na bazie krótszego kadłuba opracowanego dla projektu 89.1 zbudowano także dwa poławiacze torped projektu 129, oznaczanego też jako projekt 65.1. Wyposażone były w hydrauliczny dźwig oraz wciągarkę na rufie do podnoszenia z wody ćwiczebnych torped po strzelaniu. Były to okręty uniwersalne – mogły służyć także jako okręty-cele dzięki reflektorom kątowym montowanym na maszcie, wyposażone były ponadto w sprzęt nurkowy do prac podwodnych i wyposażenie do prowadzenia prac dezaktywacyjnych innych okrętów oraz serwisowania torped. Okręty te nie przenosiły uzbrojenia. Wyporność wynosiła 345 t, długość 52 m, a załoga liczyła 18 osób.

Zbudowano dwie jednostki: „Strelasund” i „Libben”, oba w służbie od 1971 roku (numery stoczniowe 65.101 i 102).