Znajomość arabskiego, perskiego, tureckiego i hindi pozwalała mu na egzotyczne gry słowne i inne literackie sztuczki, które były charakterystyczne dla jego wyrafinowanego stylu.
thumb|200px|Muzułmański pielgrzym pobiera lekcję pobożności od bramina, który płynie ku swojemu bóstwu. Basawan, miniatura w rękopisie Chamse Amira Chosrou sporządzonym pod patronatem Akbara (1556-1605) w latach 1597-1598. Zbiory Metropolitan Museum of Art Pomiędzy 1298 a 1301 napisał utwór naśladujący Chamse Nezamiego, który, chociaż nie osiąga subtelności i głębi oryginału, posiada niewątpliwie inne walory, takie jak angażująca narracja, lekki ton oraz poetycki artyzm. Amir Chosrou dokonał zmian w niektórych epizodach, motywacjach bohaterów i języku pierwowzoru. Znikły filozoficzna głębia i społeczny wymiar poezji Nezamiego, ale właśnie to obniżenie poziomu na tym polu, przy jednoczesnym pójściu w kierunku większego wyrafinowania języka, było zgodne z gustem epoki. Nezami pisał swoją Chamse przez pół swojego życia i już sam ten fakt wyjaśnia, czemu Amir Chosrou nie mógł doścignąć oryginału, chociaż zdarzały się okresy w literackiej historii, gdy krytycy przyznawali mu pierwszeństwo. Jego Chamse jest niemal o połowę krótsza od dzieła Nezamiego. Chamse Amira Chosrou była czytana i naśladowana tak samo często jak pierwowzór, m.in.