przez Dżamiego, Nawojego i Maktabiego. Ze względu na bogactwo przedstawianych historii była także często ilustrowana.
Ważniejszy był jednak wkład Amira w rozwój innego rodzaju poezji – historycznej epiki, uprawianej w ramach gatunku masnawi, w której porzucił tradycyjne tematy zaczerpnięte z baśni lub mitu na rzecz śmiałego historycznego i lokalnego realizmu. Pierwszym z tego rodzaju utworów było Gheran as-sadajn (Koniunkcja dwóch szczęśliwych gwiazd) z 1289, napisane na zlecenie Kajkubada (1287–1290) i opisujące rywalizację o tron sułtana i jego ojca, Bughra-chana, aż do ich ostatecznego pojednania. By uniknąć monotonii, Amir Chosrou przeplatał partie narracyjne ghazalami i opisami przyrody, co miało się stać charakterystyczną cechą także innych jego dzieł z tej grupy. Krytycy uważają Gheran as-sadajn za najlepsze z jego masnawi. Powstałe dwa lata później Meftah al-fotuh (Klucz do zwycięstw) było poświęcone czterem zwycięstwom Firuz Szaha i skupiało się na historycznej wierności. Prawdopodobnie najsłynniejszym z historycznych poematów Amira Chosrou jest Dowalrani Chazer Chan albo Aszika, będący historią miłości syna Ala ad-Dina Chaldżiego Chezr-chana i radźpuckiej księżniczki, rozbudowaną po tragicznej śmierci księcia w więzieniu w Gwalijar w 1315.