W latach 1861–1863 pałac został przebudowany według projektu i . Budynek zyskał wówczas późnoklasycystyczną fasadę z boniowanym przyziemiem i regularnymi rzędami okien, zwieńczenie w postaci konsolowego gzymsu i attyki z balasami, a także wsparty na doryckich kolumnach portyk z balkonem. Podczas przebudowy, w 1863 roku stworzono również szereg reprezentacyjnych pomieszczeń, takich jak np. późnoklasycystyczna główna klatka schodowa z żeliwną balustradą i duża dwukondygnacyjna sala balowa na pierwszym piętrze. W latach 1869–1872 przeprowadzona została z kolei duża, nadzorowana przez inspektora budowlanego Wilhelma Neumanna rozbudowa budynku w kierunku wschodnim, między ulicami Straße Hinter dem Gießhaus i .
W 1934 roku do jednego z pomieszczeń na parterze wschodniej części budynku głównego pałacu przeniesiono elementy wystroju sali balowej budynku Weydingerhaus, zaprojektowanej przez Karla Friedricha Schinkla w 1830 roku. Sala ta jest ostatnim przykładem dekoracji wnętrz Schinkla. Weydingerhaus był położony przy ulicy Unterwasserstraße i od 1860 roku należał do państwa pruskiego. W 1934 roku został rozebrany w celu zrobienia miejsca dla nowego budynku Reichsbanku. thumb|left|Pałac jako siedziba Domu Kultury Radzieckiej w 1952 roku W czasie II wojny światowej, w 1945 roku pałac został znacznie zniszczony.