Po powrocie do kraju służył w 16 Pułku Artylerii Polowej w Grudziądzu. W czerwcu 1921 był przydzielony do Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 122. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Od 1923 pełnił w macierzystym pułku obowiązki dowódcy II dywizjonu. 3 maja 1926 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W listopadzie 1927 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza, a w marcu 1930 przesunięty na stanowisko dowódcy II dywizjonu. Z dniem 31 października 1934 został przeniesiony w stan spoczynku.
Po zakończeniu II wojny światowej został zarejestrowany w jednej w rejonowych komend uzupełnień. Zmarł 19 września 1962 w Sopocie. Został pochowany na cmentarzu Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sopocie. W tym samym grobie pochowana jest jego młodsza siostra Maria (1900–1988). Jest to również symboliczny grób męża Marii – kpt. adm. (piech.) Adama Olbrychtowicza (1892–1940), oficera Komendy Rejonu Uzupełnień Tarnów, zamordowanego w Katyniu.