Stanisław Szulakiewicz (ur. 1890, zm. 5 sierpnia 1910 na Małym Jaworowym Szczycie) – polski taternik.
thumb|240px|Panorama Jaworowego Szczytu (1910). Oznaczono (X) miejsce upadku Stanisława Szulakiewicza thumb|240px|Znoszenie ciała Stanisława Szulakiewicza thumb|240px|Grobowiec rodziny Szulakiewiczów Życiorys Był studentem Politechniki Lwowskiej. Mimo młodego wieku był już doświadczonym taternikiem. Witold Henryk Paryski w swoich przewodnikach wspinaczkowych wymienia go 18 razy jako autora pierwszych przejść taternickich.
Na początku sierpnia 1910 był na wyprawie w Tatrach wraz z innym studentem Józefem Bizoniem oraz z Janem Jarzyną. W czwartek 4 sierpnia 1910 wyruszyli z Zakopanego. Wobec trudnych warunków atmosferycznych Bizoń zawrócił do Zakopanego, a Szulakiewicz z Jarzyną – mimo perswazji – postanowili kontynuować wspinaczkę. Planowali przejście na północnej ścianie wówczas jeszcze nie zdobytego Małego Jaworowego (2380 m) w Dolinie Jaworowej. Obaj przeszli na stron węgierską, a trafiając na zadymę śnieżną stracili orientację w drodze. Na około 300-metrowej ścianie wspinali się związani 20-metrową liną. Podczas wspinaczki Jarzyna, wskutek skurczu dłoni, odpadł pociągając za sobą związanego z nim Szulakiewicza.