Po obu stronach "groty" wzniesiono ściany z ciosów kamiennych ze ślepymi arkadami. Od czasu budowy do początku XIX wieku basen przed centralną niszą nie posiadał jeszcze wodotrysków.
"Grota" została początkowo wybudowana na wschód od Ogrodu Luksemburskiego, w perspektywie alei między Porte des Carmes a rue d'Enfer, dlatego biegła wzdłuż południowej fasady pałacu.
Po rewolucji Ogród Luksemburski, podobnie jak Pałac Luksemburski po zainstalowaniu się Senatu w jego murach, został przebudowany w 1799 roku. Zburzono przede wszystkim boczne mury arkadowe. Architekt Jean-François Chalgrin powierzył następnie rzeźbiarzom Duretowi, Rameyowi i Talamonie odnowienie „groty luksemburskiej”. Usunięto wówczas herby Henryka IV i Medyceuszy, kamienne znicze z frontonu, a w centralnej niszy umieszczono mały, marmurowy posąg Wenus. Basen został teraz zasilony przez niski wodospad, wypływający pod posągiem. To, co do tego czasu było wielkim portykiem w stylu włoskim, stało się wreszcie fontanną. Przemiany w XIX wieku left|thumb|Plan ogrodu po przekształceniach z połowy XIX w.: fontanna znajduje się u góry po prawej, kolorem niebieskim wyróżniono jej basen wodny