Chrematonimia (gr. chrema, chrematos „rzecz, przedmiot, towar”) – nauka, której przedmiotem badań są nazwy własne niektórych wytworów przemysłowych, rękodzielniczych, jednostkowych i seryjnych, które nie są trwale związane z określonym krajobrazem, tzw. chrematonimy. Jest to najbardziej dyskusyjny dział onomastyki.
Chrematonimy oznaczają pojedyncze, mające swoje cechy charakterystyczne wytwory ręki ludzkiej. Ich wyróżnikiem jest odniesienie do serii identycznych z założenia przedmiotów (mnogość jednorodna), a jednocześnie do poszczególnych okazów tej serii.
Czesław Kosyl w 1993 roku twierdził, iż do chrematonimów niesłusznie są zaliczane nazwy własne obiektów jak kina, teatry, wille, domy wczasowe, lokale gastronomiczne i handlowe, zakłady przemysłowe, jednostki wojskowe czy nazwy zespołów muzycznych. Wyróżnił natomiast najczęściej spotykane obiekty obdarzone chrematonimami: wyroby cukiernicze, drogeryjne, używki, środki transportu, niektóre rodzaje broni i obiekty wojskowe, sprzęt gospodarstwa domowego oraz audiowizualny a także kamienie szlachetne.