Józef Piłsudski uważał, że współpraca z Japonią (wrogiem Rosji) będzie korzystna dla obu stron. Planował, że Japończycy sfinansują wybuch powstania w Królestwie Kongresowym, które zmusi Rosję do wycofania części wojsk z Mandżurii. Przeciwny poglądom Piłsudskiego był Roman Dmowski. Obaj politycy w 1904 zostali zaproszeni do Japonii przez MSZ i Sztab Generalny, w czasie wojny rosyjsko-japońskiej. Dmowski dotarł tam pierwszy i poinformował władze japońskie o swoich obawach, co zniweczyło plany Piłsudskiego. Obaj zajęli się poprawą warunków internowania 4658 Polaków, przetrzymywanych w Japonii jako żołnierze pokonanej armii rosyjskiej.
1919-1945 Oficjalne relacje dyplomatyczne między Japonią i Polską nawiązano w 1919, kiedy Japonia, jako piąty z kolei kraj na świecie, uznała niepodległość II Rzeczypospolitej 6 marca tego roku. W latach 1920–1922 Japonia pomagała polskim sierotom z Syberii.