W 1932 ukończyła studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Szkoły Dramatycznej w Warszawie.

W okresie międzywojennym była aktorką teatrów Lublina, Katowic, Wilna i Łodzi. W latach 1935–1938 zaangażowana była w Teatrze Wołyńskim w Łucku, a od 1938 do 1939 w Teatrze Miejskim im. Karola Huberta Rostworowskiego w Bydgoszczy.

II wojna światowa W momencie wybuchu wojny przygotowywała się do występów w Teatrze Śląskim Katowicach, sezon 1939–1940 miała otworzyć główną rolą w Obronie Ksantypy Ludwika Hieronima Morstina. Próba generalna miała się odbyć 1 września 1939, ale gdy aktorka przybyła rano do teatru, pakowano już dekoracje, bo teatr katowicki miał się przekształcić w teatr przyfrontowy.

Jadwiga Domańska pojechała najpierw do męża do Warszawy, a potem, wraz z nim, do córki pod Wilno, skąd wkrótce oboje wrócili do Warszawy. W końcu 1939 Domańska została zaprzysiężona w Związku Walki Zbrojnej, gdzie pełniła rolę łączniczki między Warszawą, Wilnem, Grodnem i Białymstokiem. W marcu 1940 aresztowało ją NKWD podczas przechodzenia granicy pomiędzy Generalną Gubernią a Litwą (wówczas pod rządami Sowietów). Została osadzona w więzieniu w Lidzie, a potem w Baranowiczach. Skazana na 8 lat została wywieziona do łagru koło Nowosybirska.