Ziemia, 1930). Niezależnie jednak od stylu, filmy radzieckie niosły ze sobą treść propagandową. Ta zaś dodatkowo się wzmocniła, gdy w 1929 Józef Stalin, pokonawszy swoich politycznych przeciwników, zaczął narzucać artystom radzieckim doktrynę określaną mianem socrealizmu. Eksperymentom filmowym zarzucano np. bezideowość albo formalizm.
Socrealizm
mały|Boris Baboczkin jako Wasilij Czapajew: kadr z filmu Czapajew (1934) Gieorgija i Siergieja Wasiljewów mały|Apologia Stalina: Nikołaj Czerkasow jako Aleksander Newski w filmie Siergieja Eisensteina (Aleksander Newski, 1938) Zdobycie pełni władzy przez Stalina i nastanie kultu jednostki oznaczało głębokie reformy kinematografii. Wszelkie wytwórnie związkowe zostały podporządkowane centralnej wytwórni moskiewskiej znanej jako Sojuzkino. Rozpoczęły się spóźnione w czasie eksperymenty z technologią dźwiękową, których adwokatem był Siergiej Eisenstein. Po nakręceniu dźwiękowego Romansu sentymentalnego (1930) Eisenstein próbował swoich sił poza ZSRR, bez powodzenia próbując nakręcić w Meksyku fresk o historii kontynentu amerykańskiego, Niech żyje Meksyk!