Zjawisko radzieckiej szkoły montażu reprezentowały przede wszystkim komedia Niezwykłe przygody Mister Westa w krainie bolszewików (1924) Kuleszowa; znacznie bardziej nasycone patosem, precyzyjne dramaturgicznie freski Siergieja Eisensteina (Strajk, 1924; Pancernik Potiomkin, 1925; Październik, 1928); wnikliwe psychologicznie portrety jednostek uwikłanych w rewolucję autorstwa Wsiewołoda Pudowkina (Matka, 1926; Koniec Sankt Petersburga, 1927); wreszcie odważne eksperymenty dokumentalne Dzigi Wiertowa (Człowiek z kamerą, 1929).
Na uboczach zjawiska radzieckiej szkoły montażu usadowiły się filmy nazywane umownie „realistycznymi”, o charakterze mniej eksperymentatorskim. W latach 20. XX wieku debiutowali tacy artyści, jak Abram Room (Miłość we troje, 1928; Upiór, który nie wraca, 1930), Fridrich Ermler (Dzieci burzy, 1926; Wykolejeni, 1927; Szczątek imperium, 1929) oraz ukraiński twórca Ołeksandr Dowżenko (Zwenigora, 1928; Arsenał, 1929;