Największe powodzenie wśród publiczności miały wszakże filmy łączące treść propagandową z konwencjami kina gatunkowego. Gieorgij i Siergiej Wasiljewowie odnieśli wielki sukces awanturniczą opowieścią o Wasiliju Czapajewie (Czapajew, 1934). Grigorij Aleksandrow z kolei zasłynął unikalnym połączeniem burleski z musicalem, Świat się śmieje (1934). Podobnie udanymi filmami były kolejne: Cyrk (1936) oraz Wołga, Wołga (1938). Sukces filmów Aleksandrowa spowodował, że część reżyserów też tworzyła plebejskie komedie o kołchoźnikach, zgodne jednak ze stalinowską wykładnią.
Kinematografia wojenna i schyłek stalinizmu mały|Kadr z filmu dokumentalnego Rozbicie wojsk niemieckich pod Moskwą (1942) Atak Niemiec na ZSRR (szczególnie gwałtowność ofensywy) spowodowała, że studia radzieckie takie jak Lenfilm oraz Mosfilm zostały zmuszone do przeprowadzki w głąb Azji, do Kazachstanu. Kinematografia radziecka przeżywała regres. Z konieczności Stalin musiał stonować propagandę „dyktatury proletariatu”, wskutek czego do realizacji zostały dopuszczone filmy poświęcone zwykłym jednostkom, nie zaś wielkim postaciom z historii bądź abstrakcyjnym „proletariuszom”. Z uznaniem spotkały się subtelne melodramaty Czekaj na mnie (1942) Aleksandra Stolpera, Maszeńka (1942) Julija Rajzmana oraz O szóstej wieczorem po wojnie (1944) Iwana Pyrjewa.