Nie oznaczało to zaniechania narracji heroicznej; nadal powstawały propagandowe kroniki wojenne, takie jak Rozbicie niemieckich wojsk pod Moskwą (1942) Leonida Warłamowa i Ilji Kopalina, które w przemontowanej wersji (jako Moscow Strikes Back) zdobyło Oscara dla najlepszego filmu dokumentalnego. Realizowano także heroiczne filmy wojenne, spośród których popularnością cieszyły się zwłaszcza Jak hartowała się stal (1943) Marka Donskiego oraz Dwaj żołnierze (1943) Leonida Łukowa.
Za najwybitniejszy film radziecki okresu II wojny światowej uchodzi jednak Iwan Groźny (1944–1946), zaplanowana jako trylogia apoteoza tytułowego cara, która ostatecznie ukazała się tylko w dwóch częściach. Powodem wstrzymania funduszy na trylogię była druga część filmu pod tytułem Spisek bojarów, w której Iwan Groźny jawił się jako tyran posługujący się opricznikami w celu eliminacji przeciwników, co było niebezpieczną aluzją do stalinowskiego NKWD.
Po zwycięstwie ZSRR w II wojnie światowej jawna propaganda powróciła, tym razem w antyamerykańskiej tonacji. Co więcej, nie unikano już bezpośredniej apologii Stalina.