Jan Stasiak (ur. 23 maja 1905 we wsi Redecz Kalny, zm. 17 stycznia 1945 w Radogoszczu) – starszy sierżant piechoty Wojska Polskiego, członek ruchu oporu w okresie okupacji niemieckiej, zastępca komendanta Rejonu Brześć Kujawski AK, komendant Rejonu Lubraniec AK.
Życiorys Urodził się jako syn Józefa i Katarzyny z Sołtysińskich, którzy związek małżeński zawarli 23 stycznia 1898 r. w Niegibalicach (parafia Bytoń). Jego rodzeństwem byli: Stanisława (ur. 22 marca 1901 r.), Józef (ur. 31 lipca 1902 r., zm. 31 marca 1903 r.), Zofia (ur. 26 stycznia 1904 r.), Elżbieta (ur. 12 marca 1907 r.) i Marianna (ur. 16 kwietnia 1908 r.).
W roku 1925 został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej i wcielony do 14 pułku piechoty z Włocławka. Następnie kontynuował karierę wojskową w tym pułku jako podoficer zawodowy. Rozkazem dowództwa 14 pp z dnia 1 kwietnia 1932 r. plutonowy Jan Stasiak został przydzielony na okres letni 1932 roku do plutonu pionierów. W tym samym roku pluton pionierów 14 pułku piechoty zajął pierwsze miejsce w dywizyjnych zawodach pionierskich 4 Dywizji Piechoty. Na mocy rozkazu dowództwa 14 pp z dnia 1 września 1933 r. ponownie przydzielono go do plutonu pionierów.