Isma’il Ibn Dżafar as-Sadik (arab. سماعيل بن جعفر الصادق; pełne imię: Abu Muhammad Isma’il Ibn Dżafar as-Sadik, nazywany także Mubarak – „Błogosławiony”) (ur. ok. 720 – zm. pomiędzy 754 a 762/63) – eponimiczny szósty imam ismailitów.
Życiorys Był najstarszym synem Dżafara as-Sadika z jego pierwszej żony Fatimy, wnuczki Hasana. Utrzymywał bliskie relacje z radykalnymi zwolennikami swojego ojca, którzy byli niezadowoleni z jego kwietystycznej polityki. Mógł współpracować z Abu al-Chattabem (zm. 755/56), najważniejszym z ekstremistów (ghali) na pograniczu imamizmu i eponimem chattabizmu. W sumie związki pomiędzy Isma’ilem a Abu al-Chattabem pozostają niejasne. W większości wrogie ismailitom źródła imamickie wręcz utożsamiają powstający ismailizm z chattabijją. Późniejsi ismailici uważali Abu al-Chattaba za heretyka i odrzucali chattabijję.