Zgodnie z niektórymi tradycjami miał utrzymywać kontakty także z innymi radykalnymi szyitami, takimi jak Mufaddal Ibn Umar al-Dżufi. W 750 miał protestować w Medynie przeciwko egzekucji innego radykalnego zwolennika Dżafara as-Sadika, Mu'alli Ibn Chunajsza. Według innych przekazów, zaangażował się w antyabbasydzki spisek, w którym brał udział Bassam Ibn Abd Allah Sajrafi, radykalny szyita z Kufy. Była to jedna z tych znajomości, które zgodnie ze źródłami imamickimi doprowadziły Dżafara as-Sadika do wyrażenia niezadowolenia z radykalnych szyitów, którzy sprowadzają jego syna na złą drogę.
Poza tym niewiele wiadomo na temat jego życia. Źródła ismailickie zawierają mało wiarygodnych informacji na temat początku ruchu. Przekazy imamickie zdają się lepiej poinformowane niż ismailickie i sunnickie, są one jednak wrogie Isma’ilowi. Podtrzymując prawa jego przyrodniego brata Musy al-Kazima do imamatu, opisują one Isma’ila jako niegodziwca i oskarżają o dipsomanię. Niemniej większość źródeł, zarówno ismailickich, jak i innych podaje, że początkowo Dżafar as-Sadik wyznaczył go na swojego następcę za pomocą nassu. Jak pisze Farhad Daftary: „Nie należy wątpić w historyczną autentyczność tego wyznaczenia, które zapewnia podstawy roszczeniom ismailickim.