Po modernizacji miała pancerz 76 mm.
Napęd thumb|Przekrój dolnej części kadłuba w rejonie maszyn (widoczny pokład pancerny i zasobnie węglowe) Napęd stanowiły początkowo dwie poziome dwucylindrowe maszyny parowe podwójnego rozprężania, umieszczone jedna za drugą, rozwijające moc indykowaną 5000 hp, zapewniając osiąganie prędkości maksymalnej 14 węzłów. Napędzały dwa wały śrub. Były zasilane w parę przez pięć kotłów cylindrycznych. Zastosowano poziome silniki i odpowiednio niskie kotły z uwagi na nisko poprowadzony pokład pancerny (maksymalna wysokość maszynowni wynosiła 6,1 m). Pomocniczy napęd stanowiło ożaglowanie barku. Na próbach okręt rozwinął prędkość 15,4 węzła, przy mocy indykowanej 5084 hp. Zapas węgla wynosił 593 t, a maksymalnie 831 t.
Po modernizacji w 1898 roku wymieniono całkowicie siłownię na dwie poziome maszyny parowe potrójnego rozprężania oraz sześć kotłów wodnorurkowych Babcock & Wilcox i cztery nowe kotły cylindryczne. Maszyny rozwijały projektową moc indykowaną 9000 hp przy ciągu wymuszonym i zapewniały projektową prędkość maksymalną 18,5 węzłów. W praktyce w 1905 roku okręt rozwijał niewiele ponad 16 węzłów. Maszyny i kotły cylindryczne wykonane były w stoczni Brooklyn Navy Yard. Średnice cylindrów maszyn wynosiły 85 cm, 128 cm i 193 cm, a skok tłoka 102 cm.