Jednostronne kotły cylindryczne były typu szkockiego, o średnicy 4,2 m, i miały łączną powierzchnię rusztów 25,4 m² i powierzchnię ogrzewalną 794,5 m², a kotły wodnorurkowe miały powierzchnię rusztów 33,4 m² i powierzchnię ogrzewalną 1672,3 m². Kotły wodnorurkowe były w pierwszej kotłowni, a cylindryczne w drugiej, oddzielonej przedziałem dmuchaw; spaliny z obu grup odprowadzane były przez indywidualne kominy. Kotły cylindryczne były trójpaleniskowe, umieszczone poprzecznie, po dwa przy burtach (obsługiwane z przestrzeni na środku). Przy pełnej mocy wał śruby obracał się z prędkością 135 obr./min. Podczas modernizacji usunięto także ożaglowanie pomocnicze. Zasięg po modernizacji wynosił 5300 mil morskich przy prędkości 10 węzłów. W publikacjach z epoki podawano jednak, że okręt spalał „ogromne ilości węgla”.
Służba thumb|„Chicago” jako okręt flagowy Eskadry Ewolucji, 1889 rok thumb|„Chicago” podczas modernizacji w stoczni Brooklyn Navy Yard, lata 1897–1898 thumb|„Chicago” podczas parady Deweya w 1899 roku. Widoczne zmiany po modernizacji, w tym maski dział. Pierwszym dowódcą był komandor (Captain) H.B. Robeson. 7 grudnia 1889 roku „Chicago” wypłynął z Bostonu do Europy, przypływając 21 grudnia do Lizbony.