Od końca XVI wieku obserwowano coraz mocniejsze przechylanie się kościelnej wieży. W końcu w 1605 r. zlecono architektowi miejskiemu z Augsburga, Eliasowi Hollowi, sporządzenie raportu budowlanego. Wynikało z niego, że wieża grozi zawaleniem i należy ją niezwłocznie rozebrać. Ani władze kościelne ani Rada Miejska nie zastosowały się do tej rady i jeszcze za życia Holla, 21 maja 1641 r. wieża zawaliła się podczas prac remontowych. Spowodowało to tak znaczne zniszczenia nawy, że konieczna stała się właściwie budowa nowej świątyni.

Odbudowę rozpoczęto 10 lipca 1641 r. pod kierunkiem miejscowego mistrza budowlanego, pochodzącego z Gryzonii Johanna Serro. Nową świątynię konsekrowano 11 listopada 1646 r. Obecny kształt prezbiterium nadano dopiero w 1671 r., sytuując je pod wspólnym dachem z podwyższoną w tym samym czasie nawą.

9 października 1680 r., podczas kazania Marcusa von Aviano, figura Maryi Panny, umieszczona w głównym ołtarzu kościoła, podobno poruszyła oczami. Cud ten miał się powtórzyć kilkakrotnie, w tym podczas modlitwy po kazaniu. Wkrótce do cudownej figury Marii Panny (niem. Maria vom Gnadenaug) rozwinął się ożywiony ruch pielgrzymkowy.