W takich wypadkach „sztrafnikom” przywracano stopnie i odznaczenia, które posiadali przed skierowaniem do karnego oddziału, na powrót kierowano do macierzystych jednostek i przywracano im wszystkie prawa. „Sztrafnicy” w czasie swej służby w oddziałach karnych mogli otrzymywać wysokie odznaczenia bojowe.
Uzbrojenie
Do etatowego uzbrojenia „sztrafników” należały: karabiny Mosin wz. 1891/30 (wymiennie), pistolety TT, rewolwery Nagant wz. 1895, pistolety maszynowe PPSz i karabiny maszynowe DP (stałe). Uzbrajali się także w broń zdobyczną (niemieckie pistolety maszynowe MP 40, karabiny maszynowe MG 34 i MG 42, granatniki przeciwpancerne Panzerfaust oraz moździerze).
Uzbrojenie etatowe, a tym bardziej zdobyczne, nie było regułą, dlatego zdarzało się, że dana jednostka karna uzbrojona była na przykład tylko w karabiny. W celu wykonania konkretnych zadań dowódca jednostki karnej mógł mieć operacyjnie podporządkowaną artylerię, moździerze i pododdziały pancerne, ale wykorzystanie tych środków zależało od jego przełożonych i sytuacji na danym odcinku frontu.