W czasach wojennych opiekował się dorobkiem Czapskiego (który wyjechał we wrześniu 1939 na front), zostawionym w pracowni na Filtrowej. Po aresztowaniu w obozie w Starobielsku Czapskiemu udało się nawiązać kontakt listowy z Heringiem. W ten sposób ich relacja była utrzymywana korespondencyjnie przez 33 lata, zanim na nowo się spotkali, i przetrwała do końca życia Heringa. Hering mieszkał najpierw w Lesznie 113, po spaleniu budynku na ul. Deotymy 37, a następnie z rodziną (w tym z Ludmiłą Murawską) na ul. Częstochowskiej 44. W mieszkaniu spotykali się przyjaciele rodziny, m.in. poznany w 1940 Miron Białoszewski. Ludwik Hering czytał jego poematy i stał się jego mentorem. Podczas okupacji Hering pracował jako stróż w magazynach garbarni Temmlera i Szwedego oraz aktywnie zajmował się pomocą Żydom, wyprowadzaniem ich z getta i szukaniem schronienia. Pod nazwiskiem zmarłego w Auschwitz brata Ludwika, Leonarda, ukrywał się pisarz Adolf Rudnicki.