Po wojnie patronował rozwojowi malarstwa swojej siostrzenicy, Ludmiły Murawskiej. Od 1953 prowadzone już od czasów wojennych spotkania Heringa, Murawskiej i Białoszewskiego zamieniały się powoli w tworzenie teatru, którego inspiratorem i duchem był Ludwik Hering. Od 1955 wraz z Ludmiłą Murawską kostiumy i scenografię do sztuk Białoszewskiego (m.in. do Wypraw krzyżowych), wystawianych w Teatrze Na Tarczyńskiej. W 1958 trio twórców odeszło z Teatru na Tarczyńskiej i założyło działający do 1963 własny Teatr Osobny, dający przedstawienia w mieszkaniu Białoszewskiego przy pl. Dąbrowskiego. W latach 70. Białoszewski ujawnił, że Hering był faktycznym autorem sztuk Peruga, czyli Szwagier Europy, Szury, Stworzenie świata, części Kabaretu. Pieśni na krzesło i głos oraz współautorem Osmędeuszy i Wiwisekcji. W 1970 PIW opublikował tom dramatów Teatr Osobny, w całości pod nazwiskiem Mirona Białoszewskiego, za zgodą Heringa. To on – jak zaświadcza Murawska – był autorem wstępu, który podpisał inicjałami M.B. Później jednak Hering wymógł na Białoszewskim oświadczenie o autorstwie sztuk, opublikowane w „Dialogu” w 1977Korespondencja (Miron Białoszewski), „Dialog” nr 11, 1977, s. 174..