Powróciła na krótko do Bochni, a następnie razem z rodziną zamieszkała w Sopocie, gdzie rozpoczęła pracę w Gimnazjum Krawieckim, a następnie w innych szkołach Trójmiasta. Równocześnie w latach 1947-1957 przewodniczyła Sekcji Języka Polskiego Ośrodka Metodycznego Szkół Zawodowych w Gdańsku, będąc członkinią Rady Naukowej Centralnego Ośrodka Metodycznego Centralnego Urzędu Szkolenia Zawodowego (CUSZ) i Komisji Programowej CUSZ działała w kierunku podniesienia poziomu kształcenia polonistów oraz ujednoliceniu poziomu ich wykształcenia. Od 1947 była równolegle kontraktowym wykładowcą języka polskiego w Państwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej, następnie do 1953 wykładała metodykę nauczania języka polskiego i literatury w szkole średniej. Podczas nagonki stalinowskiej zrezygnowała z pracy w WSP, powróciła w 1956 po zrezygnowaniu z nauczania w szkołach średnich. Jako zastępca profesora zainicjowała powstanie w 1957 pierwszej w kraju Katedry Metodyki i Nauczania Literatury i Języka Polskiego, która kierowała do przejścia na emeryturę w 1973.