W tym czasie rozgorzały walki federalistów z władzą (także w São Mateus), a po wycofaniu się sił rządowych z Kurytyby 15 stycznia 1894, otwarto tam więzienia, wskutek czego Bodziak odzyskał wolność.
thumb|240px|Antoni Bodziak (przed 1900) Pod koniec tego miesiąca władze rewolucyjne ustanowiły rządy wojenne. Dowodzący polskim batalionem Bodziak dokonał zatrzymania kilku oficerów oraz przejęcia broni i amunicji. Został mianowany pułkownikiem i otrzymał zarząd na częścią stanu Parana na obszarze od Palmeiry do ujścia rzeki Iguaçu. Polski batalion działał na tym terytorium, operował m.in. w Ponta Grossa, w Paranaguá i nad wspomnianą rzeką Iguaçu.
27 czerwca 1894 Bodziak brał udział w największej bitwie całej rewolucji pod Passo Fundo, w której został lekko ranny w nogę. Po śmierci przywódcy federalistów Gumercindo Saraivy (10 sierpnia 1894) siła wojsk rewolucyjnych słabła. Zamierzały one dostać się do kolonii wojskowej Alto Uruguay i następnie przeprawić się do Argentyny. Wobec naciskających sił rządowych doszło do bitwy pod Campo Novo. Wówczas służący w straży tylnej Bodziak dokonał podminowania drogi, zadając tym samym straty nacierającym wojskom przeciwnika. Kilka dni po swoich towarzyszach broni tj. w dniu 5 września 1894 także on opuścił terytorium Brazylii wraz z własnymi żołnierzami.