W kontekście powyższych wydarzeń, Kwiatkowski został uznany za głównego prowodyra i organizatora obu akcji, mających na celu otwarcie nowych kościołów we Lwowie. Zaznaczono przy tym, iż były to pierwsze tego typu prośby od wielu lat. W związku z tym należało przykładnie ukarać sprawcę, aby do podobnych zdarzeń nie dochodziło w przyszłości. Nie tylko odmówiono mu wówczas rejestracji w charakterze osoby sprawującej kult religijny, lecz określono także jako osobę niepożądaną w Związku Radzieckim. Kwiatkowski został więc zmuszony do wyjazdu do Polski. Przebywał tam jednak przez krótki czas, po czym wyemigrował do Rzymu, gdzie zmarł w 2010 w wieku 97 lat. W latach 90. XX wieku utrzymywał kontakty ze środowiskiem lwowskich Polaków. Opublikował wówczas na łamach polskojęzycznej „Gazety Lwowskiej” wspomnienie z wyjazdu arcybiskupa Eugeniusza Baziaka ze Lwowa w 1946 r.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy duchowni katoliccy Kategoria:Duchowni związani ze Lwowem Kategoria:Polscy zesłańcy w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich Kategoria:Polacy i obywatele polscy – więźniowie radzieckich łagrów 1945–1989 Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 2010