Wyścig do Tunisu () – powszechne w historiografii anglosaskiej określenie na część kampanii afrykańskiej, stoczoną w listopadzie i grudniu 1942 roku podczas II wojny światowej. Gdy w połowie listopada ustał opór wojsk Francji Vichy wobec lądowania aliantów w Algierii podczas operacji Torch, alianci posunęli się szybko na wschód większością swoich sił, aby zająć Tunis i zapobiec okopaniu się sił Osi w Tunezji. W kluczowym momencie bitwy pod koniec listopada wysunięte oddziały alianckie znajdowały się mniej niż 32 km od Tunisu, lecz obrońcy przeprowadzili kontratak i odepchnęli aliantów kolejne 32 km do tyłu, na pozycje, które miały ustabilizować się aż do końca roku.
Tło sytuacyjne Alianci Planiści operacji Torch zakładali, że wojska Francji Vichy przeciwstawią się alianckim desantom, a siły inwazyjne zostały tak sformowane, aby miały przewagę liczebną, zwłaszcza w piechocie, nad siłami francuskimi w miejscu lądowania. W Algierze zejście na ląd sił zmotoryzowanych rozpoczęło się 12 listopada, cztery dni po rozpoczęciu operacji, umożliwiając wyprowadzenie natarcia na wschód dopiero 15 listopada. Alianci mieli tylko dwie grupy brygadowe piechoty z brytyjskiej 78 Dywizji Piechoty (gen. mjr Vyvyan Evelegh), pancerną grupę pułkową z brytyjskiej 6 Dywizji Pancernej (Blade Force) oraz dodatkową artylerię do wsparcia natarcia.