Acacio Mañe Elá (ur. 1904 w Ndjiakom, zm. 20 listopada 1959 w Bacie) – polityk z Gwinei Hiszpańskiej, jeden z pionierów ruchu na rzecz niepodległości Gwinei Równikowej.
Życiorys Należał do grupy etnicznej Fang. Jego klan, Esambira, wywodził się z regionu położonego na południe od Duali. Był najstarszym spośród dziewięciorga dzieci Buenaventury Eli Ncomo Oyé oraz Abuy de Eli. Jego rodzina należała do wąskiej grupy tubylczych mieszkańców kolonii posiadających takie same prawa polityczne jak obywatele hiszpańscy z metropolii (tzw. emancipados). Związany z kontynentalną częścią Gwinei, z centrum w Bacie, w 1919 przyjęty do misji katolickiej w tym mieście. Tam też został ochrzczony (1922) i odebrał wykształcenie. Posiadacz znaczącej plantacji położonej około 20 kilometrów od Baty. Zatrudniał około 100 nigeryjskich pracowników rolnych, zajmował się uprawą kawy oraz kakaowca, założył również firmę działającą w przemyśle drzewnym. Znany z pobożności, zainicjował budowę większego, trwalszego kościoła w swej rodzinnej miejscowości. Pracował również jako nauczyciel i katecheta. W maju 1950 udał się do Rzymu, gdzie był świadkiem ceremonii kanonizacyjnej Antonia Maríi Clareta, twórcy zakonu klaretynów. Wcześnie włączył się w działalność niepodległościową.