Współpracownik króla Santiago Ugandy, stopniowo zbudował szeroką sieć kontaktów, tak z tradycyjnymi przywódcami plemiennymi Gwinei, jak i Gwinejczykami związanymi z aparatem administracyjnym czy elitą intelektualną kolonii. Był jednym z założycieli i liderów powstałej na początku lat 50. Cruzada Nacional de Liberación de Guinea Ecuatorial (CNLGE), w 1954 przemianowanej na Ruch Wyzwolenia Narodowego Gwinei Równikowej (Movimiento Nacional de Liberación de Guinea Ecuatorial, MONALIGE). Jego działania, jak również jego wzrastające wpływy wśród rodzimych mieszkańców terytorium zostały przyjęte z niepokojem przez władze kolonialne. W dokumentach przeznaczonych dla hiszpańskich służb bezpieczeństwa wskazywano na jego kontakty z miejscowymi oddziałami Gwardii Terytorialnej, określano go mianem lidera ruchu nacjonalistycznego w Bacie, wskazywano również, iż planuje ucieczkę do Kamerunu. W związku z tymi informacjami został zatrzymany nieopodal zabudowań należących do miejscowej misji katolickiej, najprawdopodobniej po donosie złożonym przez miejscowego księdza. Przewieziony do koszar marynarki, został następnie załadowany na okręt zmierzający do Santa Isabel. Nigdy tam wszakże nie dotarł. Przypuszcza się, że jego ciało zostało wrzucone do morza.