otrzymał święcenia kapłańskie.
Początkowo został mianowany wikarym i katechetą w parafii w Brzeżanach, w województwie tarnopolskim. Dwa lata później przeniesiony do Brodów, a następnie do Stanisławowa. Od września 1912 r. objął stanowisko nauczyciela religii w Szkole Żeńskiej im. Sienkiewicza oraz Szkole Męskiej im. Św. Marii Magdaleny we Lwowie. Pracował tam przez cały okres międzywojenny, aż do wybuchu II wojny światowej. W związku z tym nie angażował się w bieżące funkcjonowanie lwowskich struktur parafialnych.
W radzieckiej rzeczywistości Po zakończeniu działań wojennych, był jednym z sześciu księży rzymskokatolickich, pracujących na terenie Lwowa. Przez dwa lata (1946-1948) pełnił obowiązki administratora tamtejszej parafii katedralnej. Po przybyciu ks. Władysława Rafała Kiernickiego i objęciu przez niego oficjalnej funkcji proboszcza, poświęcił się pracy duszpasterskiej. Przez pierwsze lata powojenne organizował oficjalne uroczystości religijne: procesje, przyjęcia sakramentów i nabożeństwa. Brał także aktywny udział w działalności stołówki dla ubogich, która istniała przy parafii katedralnej.