Jako jeden z nielicznych duchownych rzymskokatolickich w Związku Radzieckim, nie został poddany represjom. Mimo to był wzywany na przesłuchania do urzędu Pełnomocnika Rady ds. Kultów Religijnych w obwodzie lwowskim. Podczas tych spotkań konsekwentnie jednak nie udzielał zbyt obszernych odpowiedzi na stawiane pytania. Z tego względu był traktowany jako osoba apolityczna i fanatyk religijny, nie stwarzających zagrożenia dla nowego systemu.
Po zaostrzeniu polityki religijnej od 1949 r. (m.in. zabroniono wówczas prowadzenia oficjalnej działalności duszpasterskiej wśród dzieci i młodzieży, a także udzielania tej grupie sakramentów) skupił się na pracy wśród starszych wiernych parafii katedralnej. Odwiedzał również te osoby w prywatnych domach z posługą kapłańską. Wprowadził także czwartkowe nabożeństwa ku czci Miłosierdzia Bożego.
W ostatnich latach życia zmagał się z ciężką chorobą, uniemożliwiającą prowadzenie zwyczajnej działalności duszpasterskiej. W związku z tym, od 1965 r. nie uczestniczył w życiu parafialnym lwowskiej Bazyliki, odprawiając prywatne msze we własnym mieszkaniu. Zmarł 7 stycznia 1966 r. we Lwowie.