Cyceron krytykował popularny epikureizm za jego pochwałę wycofania się z życia publicznego, co było niezgodne z rzymską virtù (republikańską cnotą politycznego zaangażowania).
Lukrecjusz i Cyceron thumb|Personifikacja filozofii, drzeworyt Albrechta Dürera z 1502. Cyceron reprezentuje mądrość Rzymian (obok Platona reprezentującego Greków, Ptolemeusza reprezentującego Egipcjan i Alberta Wielkiego reprezentującego Niemców) Pierwszym rzymskim filozofem, który osiągnął autentyczną wielkość, był Lukrecjusz, epikurejczyk żyjący w pierwszej połowie I w. p.n.e. Jego De rerum natura uważany jest za największy poemat filozoficzny wszech czasów. Wysoka forma literacka poematu spowodowała, że w czasach nowożytnych Lukrecjusza oceniano wyżej niż samego Epikura. Z kolei współcześni, przede wszystkim Cyceron, w ogóle nie uznawali go za filozofa. Poemat jest wyjątkowym połączeniem epikurejskiej filozofii przyrody (ze szczegółowo wyłożoną koncepcją atomizmu) z etyką i antropologią filozoficzną. Lukrecjusz pisał w wernakularnej łacinie i w dziele skarżył się na ubóstwo tego języka, niezdolnego do oddania niuansów epikureizmu.